3 ) الشيخ حسين المشتهر بابن النجف التبريزى [ 1151 - 1251 ه ق ] : « 1 » در اكسير العبادات او را به اين الفاظ ستوده : « الفاضل الكامل و العامل الثقة الاتقى المشتهر بكونه ، صاحب الدرجات العالية و المقامات المتعالية ، الشيخ حسين المشتهر بابن النجف التبريزى الذى كان من اجلة اصحاب السيد الاجل ذى المناقب الكثيرة و المفاخر الوفيرة المسمى ببحر العلوم » . 4 ) محمد مهدى بن ابى ذر النراقى [ 1149 - 1209 ه ق ] : الراقى من الفقه الى اعلى المراقى . از اكابر علما و فقها بود . پيش علامهء زمان ملا اسماعيل الخواجوئى تا مدت سى سال به تحصيل علوم و فنون اشتغال داشت و نزد بسيارى از علماى ماهرين تردد مىفرمود . حاوى به جميع علوم سيما در فنون رياضى از هندسه و حساب و هيئت و علوم ادبيه از معانى و بيان و غير آن گرديده در علم تفسير مهارت وافر و ملكهء باهر پيدا نمود . بالجمله جناب موصوف در فقه و حديث از تلامذهء آقا باقر بهبهانى - طاب ثراه - مىباشد كما يظهر من مرآة الاحوال . از تصانيف او است . كتاب معتمد الشيعة ، و كتاب مناسك مكيه در احكام حج ، و كتاب مشكلات العلوم كه كتابى است عجيب مشتمل بر فوائد بسيار ، و كتاب محرق القلوب در مصائب امام حسين - عليه السلام - و كتاب لوامع الاحكام ، و رساله در فقه فارسى ، و مثنوى طاير قدسى . 5 ) السيد على بن السيد محمد بن السيد نور الدّين بن السيد نعمة اللّه الجزائري : « 2 » در تحفة العالم مسطور است : « السيد الولى السيد على بن السيد محمد : به مكارم اخلاق ظاهرى و باطنى محلّى و از صفات ذميمه مبرا ، و در مجلس‌آرائى و رنگين‌صحبتى ، گل هميشه‌بهار و عالم از نكهت خلق او گلزار بود . به اكتساب كمالات صورى و معنوى و خصايل ستودهء نفسانى ممتاز و در چشم

--> ( 1 ) . در اعيان الشيعة : « حسين بن محمد بن نجفعلى » . و آل نجف اصلهم من تبريز . جاء جدهم « نجفعلى » الى العراق و سكن النجف و به نيت ذريته بها و هم بيت علم و فضل و تقوى و صلاح و زهد و نسك تغلب عليهم سلامة الضمير حتى سار يضرب بهم المثل فى ذلك فيقال اذا صدر امر من احد عن سلامة ضمير : « رحم اللّه نجفا » ( اعيان الشيعة ، ج 27 ، ص 249 ) . ( 2 ) - تحفة العالم ، ص 126 .